3 yıldır beraberdik 3 gun oldu bekliyorum gelmedi. bulunduğumuz yer sakin bir yer hep agaclar var caddede var ama caddeye cikmaz biliyorum cok korkak bir kedi sesten korkar insandan korkar. tum gidecegi yerlere baktim ama maalesef saklanacagi cok fazla yer var. terkedilmis evler bahceler tarihi yerler var hep burada. ararken cok seslendim ama ondan tek bir ses yok. muhtemelen kediler kovaladi nereye kadar gitti bilmiyorum. doner mi?
haydi olalım, ama kedici diye sınırlamayıp hayvanların gözünden bakalım ülkemize ve geçtiğimiz dönem kadük olan ve şuan tüm hayvanlarımızın hayatını kapsayan yasa tasarısı için ankara da pazar günü saat iki de ulus heykeli önünde hep beraber, birlik olalım mesela...diğer illerde eş zamanlı yapılacak bu basın açıklamalarına kendi yaşadıkları illerden destek versinler mesela... çünkü hayat bir ve bütün ve yaşadığımız bu dünyayı güzelleştiren en masum canlılar onlar.
benim büyük kızım yani gümüş;yaz kış açar yorgan,pike ne varsa altına girer.derdi izole olmak mı?sessizlik mi,yoksa ışıktan mı kaçıyor?9 senedir bu çocuk böyle…
bin bir çeşittir. ama genellikle ve sıklıkla haşmet için haşo-haşmetmeab, uğur için uğurito, dudu kızım için duduliçe dir. bir de manasız sesler var ki paylaşılamayacak kadar saçma, çok sevmekten delirmekli.
kediler bölgeci canlılar olduklarından evde kalması daha iyi. hiç cesaret edip pansiyona bırakmadım, bir kere 1 haftalığına başkasının evine bıraktım, kan kusturmuş ev halkına, bağırmalar, saldırmalar, ortalığa kaka yapmalar. artık evde bırakıyorum, güvendiğim ve onun da tanıdığı birine anahtar bırakıyorum, sabah akşam gelip mamasını suyunu kumunu tazeliyor, biraz da sevip oynuyor. bizim için en mantıklı çözüm bu
kedicilerle biraraya gelmek biraz moral olacak. bu tatsız gündeme katlanabilmenin tek yolu bu canlar. bunca yıldır kediciyim, ilk kez katılabilicem umarım. yapalım yuvaları, doyuralım canları !...