kediye adı dışında seslenmek

sık sık yaptığım eylem. nazoş hadi bir nebze adının kabul edilebilir hali ama çoğunlukla "balımmm" diye seslenmeyi çok seviyorum. hatta zaman zaman keşke adını balım koysaymışım diye düşünmüyor değilim. bunun dışında "anneemmm" "güzellik" diye seslendiğim de oluyor. hepsine de adı gibi duyarlı ne zaman hangisiyle seslensem illaki bir miyav karşılığı alırım.
tos tos, eşek kafalı, bi tanem, gel burayaaaa, bitmez...
evini paylaştığı canlıyı evladı yerine koyan her insan, kızım/oğlum diye sesleniyordur muhakkak.
genelde kendisinden bahsederken yada kızdığımda adını kullanıyorum, onun dışında bal damlası, oğlum, balım, aşkım arada da yamyam yaman ve kocakafalı diyorum. hepsine de efendim, ne var der gibi kuyruk sallıyor suanda da olduğu gibi
uydurma isimlerle kediyi çağırma durumudur.
pşşt, zıpzıp, uyuz, şapşik gibi anlık geçici isimler kullanılmaktadır.
annemmm ya da minnoşum diye sesleniyorum. adını çok nadir kullanıyorum hatta
kelimelerden çok çıkardığım garip sesler diye sıralayabilirim. miyumiuvv, anneçininçocuğumuçoooo, hıh bak gari, anneçiii gibi çocuklarımın deli galiba bakışları altında anlaşmamız mevcut.
annemmmm, ömrümmmm, yavrummm ay bu sıpayı kim doğurmuş, ben mi doğurmuşum bu güzel çocukları diye seslendikçe hem ailem, hem kedilerim bana uzaylı görmüş gibi bakakalıyorlar ve hayır, sen sadece cici annemizsin abartma olayı dercesine pati atıp uzaklaşıyorlar.